{"id":3240,"date":"2013-02-10T23:45:29","date_gmt":"2013-02-10T22:45:29","guid":{"rendered":"http:\/\/www.maltreting.pl\/?p=3240"},"modified":"2013-02-10T23:45:29","modified_gmt":"2013-02-10T22:45:29","slug":"potega-dedukcji","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.maltreting.pl\/index.php\/2013\/02\/potega-dedukcji\/","title":{"rendered":"Pot\u0119ga dedukcji"},"content":{"rendered":"

\"mcd_tn\"Drogi Watsonie<\/em> – odwracaj\u0105c si\u0119 od telewizora zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do przyjaciela Holmes – co mo\u017cesz powiedzie\u0107 o autorze s\u0142\u00f3w piosenki wykorzystanej w tej reklamie<\/em>?<\/p>\n

Przepraszam… <\/em>– wybudzony z drzemki Watson p\u00f3\u0142przytomnym wzrokiem powi\u00f3d\u0142 po pokoju – Czy m\u00f3wi\u0142e\u015b co\u015b do mnie? Reklamie? Jakiej reklamie?<\/em><\/p>\n

– Reklamie McDonald’s. Co mo\u017cesz powiedzie\u0107 o autorze s\u0142\u00f3w piosenki? Och, widz\u0119, \u017ce znowu usn\u0105\u0142e\u015b nad szklaneczk\u0105 whisky… No tak… Pozwolisz wi\u0119c, \u017ce w\u0142\u0105cz\u0119 t\u0119 reklam\u0119 raz jeszcze<\/em>.<\/p>\n

<\/p>\n

<\/object><\/p>\n

Watson zaniem\u00f3wi\u0142. Rzadko zdarza\u0142o si\u0119, by brakowa\u0142o mu s\u0142\u00f3w, ale tym razem – zabrak\u0142o.<\/p>\n

– Watsonie, poblad\u0142e\u015b – <\/em>zaniepokoi\u0142 si\u0119 Sherlock Holmes – Czy co\u015b si\u0119 sta\u0142o, drogi przyjacielu?<\/em><\/p>\n

– Ttoo… ttooo…<\/em> – zapytany rozpaczliwie pr\u00f3bowa\u0142 zebra\u0107 my\u015bli – to… to dzie\u0142o geniusza!<\/em><\/p>\n

– A ja powiedzia\u0142bym, \u017ce w McDonald’s lub agencji reklamowej go obs\u0142uguj\u0105cej panuje nepotyzm, a autorem s\u0142\u00f3w piosenki z reklamy jest przys\u0142owiowy syn prezesa. W tym przypadku jednak nie przys\u0142owiowy, a ca\u0142kiem realny, i nie syn, a wr\u0119cz synek, bo wiele wskazuje na to, \u017ce jest to przedszkolak!<\/em><\/p>\n

Reakcja doktora Watsona na hipotez\u0119 Sherlocka Holmesa by\u0142a nad wyraz gwa\u0142towna.<\/p>\n

– Ale\u017c Holmesie, uwa\u017cam, \u017ce zdecydowanie przesadzi\u0142e\u015b, a Twoja opinia jest absolutnie bezpodstawna i krzywdz\u0105ca! <\/em>– Watson wr\u0119cz kipia\u0142 oburzeniem – Przecie\u017c autor to geniusz, naprawd\u0119 geniusz! Te s\u0142owa – dobrane z tak\u0105 lekko\u015bci\u0105! I ich pulsuj\u0105cy rytm, brzmienie… Jak fantastycznie wpisuj\u0105 si\u0119 w muzyk\u0119 i uzupe\u0142niaj\u0105 j\u0105! I ta „cebulkaaaaa”! Fantastycznie kontrapunktowana przez „musztard\u0119 i keczup”! No i do tego to wykonanie… brawurowe, wirtuozerskie i pe\u0142ne emocji!<\/em><\/p>\n

– Och, prosz\u0119, daruj sobie oczywisto\u015bci <\/em>– g\u0142os s\u0142ynnego detektywa zabrzmia\u0142 nieco protekcjonalnie – To zauwa\u017cy ka\u017cdy, komu natura nie odebra\u0142a s\u0142uchu. Fakt, \u017ce s\u0142owa s\u0105 dzie\u0142em przedszkolaka, nie wyklucza tego, \u017ce s\u0105 one tak\u017ce dzie\u0142em geniusza.<\/em><\/p>\n

Poczciwemu doktorowi zabra\u0142o chwil\u0119, zanim z wra\u017cenia wywo\u0142anego reklam\u0105 oraz zaskakuj\u0105cymi s\u0142owami przyjaciela zdo\u0142a\u0142 otrz\u0105sn\u0105\u0107 si\u0119 na tyle, by zebra\u0107 my\u015bli i udzieli\u0107 w miar\u0119 rozs\u0105dnej odpowiedzi:<\/p>\n

– H\u0119?<\/em><\/p>\n

– No tak… Pozw\u00f3l, \u017ce podziel\u0119 si\u0119 z tob\u0105 swoimi\u00a0 spostrze\u017ceniami: ot\u00f3\u017c autor s\u0142\u00f3w, jakkolwiek genialny, prawdopodobnie boryka si\u0119 z problemem natury logopedycznej typowym dla wieku przedszkolnego. Dodatkowo nale\u017cy domniemywa\u0107, \u017ce nie umie pisa\u0107, poniewa\u017c s\u0142owa piosenki zosta\u0142y najwyra\u017aniej spisane przez kogo\u015b innego ni\u017c on sam. St\u0105d konkluzja, \u017ce jest on przedszkolakiem, a jako \u017ce McDonald’s nie organizowa\u0142 w ostatnim czasie \u017cadnych konkurs\u00f3w, w kt\u00f3rych dzieci – lub ktokolwiek inny – mia\u0142by przygotowa\u0107 tekst reklamy lub piosenki – dodatkowy wniosek, i\u017c jest to wspomniany synek prezesa.<\/em><\/p>\n

Mimo \u017ce Watsona nieodmiennie zadziwia\u0142y \u015bmia\u0142e hipotezy wysuwane przez obdarzonego niepospolit\u0105 inteligencj\u0105 detektywa, zwykle nie pr\u00f3bowa\u0142 ich kwestionowa\u0107 wiedz\u0105c, \u017ce najcz\u0119\u015bciej okazuj\u0105 si\u0119 one prawdziwe. Tym razem da\u0142 jednak wyraz swojemu niedowierzaniu.<\/p>\n

– Ale\u017c sk\u0105d mo\u017cesz to wiedzie\u0107, Holmesie? Jak to – przedszkolak? Sk\u0105d to przypuszczenie? Sk\u0105d przypuszczenie o wadzie wymowy i braku umiej\u0119tno\u015bci pisania, skoro jedynym \u015bladem, jaki po sobie zostawi\u0142, s\u0105 s\u0142owa – i to godne nagrody Nobla z dziedziny literatury – piosenki w reklamie?<\/em><\/p>\n

– Ale\u017c m\u00f3j drogi Watsonie, je\u015bli jad\u0142by\u015b kiedykolwiek hamburgera z McDonald’s, z pewno\u015bci\u0105 odnalaz\u0142by\u015b w tek\u015bcie piosenki pewien szczeg\u00f3\u0142, kt\u00f3ry do hamburgera z McDonald’s nie przystaje.<\/em><\/p>\n

\n

Puszysta bu\u0142ka<\/p>\n

soczysta wo\u0142owina<\/p>\n

wy\u015bmienity ser cheddar<\/p>\n

chrupi\u0105ce pikle<\/p>\n

cebulkaaaaaa<\/p>\n

musztarda i keczup<\/p>\n<\/blockquote>\n

– Jako to szczeg\u00f3\u0142?<\/em><\/p>\n

– Watsonie, zanim powiem, co to szczeg\u00f3\u0142, zdradz\u0119, na jak\u0105 wad\u0119 wymowy cierpi nasz gigant pi\u00f3ra. Ot\u00f3\u017c najwyra\u017aniej nie potrafi on wymawia\u0107 litery „r” – zast\u0119puje j\u0105 liter\u0105 „l”. Osoba spisuj\u0105ca s\u0142owa autora – bo spisywa\u0142a je osoba trzecia, nie on sam – oczywi\u015bcie zdawa\u0142a sobie z tego spraw\u0119 i odpowiednio kompensowa\u0142a niedostatki wymowy autora. S\u0142ysz\u0105c „sel” pisa\u0142a „ser”, s\u0142ysz\u0105c „musztalda” – zapisywa\u0142a „musztarda”. Niestety, pope\u0142ni\u0142a krytyczny b\u0142\u0105d – <\/em>detektyw zawiesi\u0142 g\u0142os, lecz widz\u0105c szeroko otwarte ze zdumienia oczy swojego przyjaciela, doda\u0142 od razu: Teraz mo\u017cesz spyta\u0107 mnie ponownie o \u00f3w szczeg\u00f3\u0142.<\/em><\/p>\n

– Jaki to szczeg\u00f3\u0142?<\/em><\/p>\n

– Pikle, m\u00f3j drogi Watsonie, pikle. Kluczem do zagadki s\u0105 pikle. Kto\u015b, kto kiedykolwiek jad\u0142 hamburgera w McDonald’s wie, \u017ce og\u00f3rki w kanapkach w barach pod arkadami s\u0105 rozmem\u0142ane, ciapkowate, wodniste i mi\u0119kkie. Ostatnia rzecz, jak\u0105 mo\u017cna o niej powiedzie\u0107, jest to, \u017ce s\u0105 „chrupi\u0105ce”. Osoba spisuj\u0105ca tekst, zdaj\u0105c sobie spraw\u0119 z wady wymowy autora, zanotowa\u0142a jednak „chrupi\u0105ce pikle” s\u0142ysz\u0105c wypowiadane s\u0142owa „chlupi\u0105ce pikle”. Tymczasem jednak autor mia\u0142 akurat na my\u015bli dok\u0142adnie to, co powiedzia\u0142: chlupi\u0105ce pikle. Chlupi\u0105ce.<\/em><\/p>\n

– Jeste\u015b genialny, Holmesie.<\/em><\/p>\n

– Wiem.<\/em><\/p>\n\n\n